Нялх ногооны анхилам үнэр хамар цоргиулж, хаа нэгтэйгээс эгшиглэн сэтгэл гижигдэх шувуудын жиргээ намуухнаар сонсогдоно.
Мянга мянган бодрол ар араасаа цуврах хаврын энэ үдэш хөлд торох бартааг үл ажран гагцхүү зүрхнийхээ мананд төөрчихөөд итгэл дэнслэн бүдэрч аядах эгэл жирийн нэгэн бүсгүй алхана. Түүний харцанд хорвоогийн нууцлагдмал нэгэн оньсого бүрхснийг анзааран эрэгцүүлэхэд тэрхүү оньсогийг тааж мэдэхийг улам сонирхоно. Саруул гэх энэ бүсгүйг хэн ч харсан бусдын адил энгийн сайхан бүсгүй хүний амьдралын 25 насыг туулж өнгөрөөхдөө олон сайхан залуусын зүрхийг өмнөө сөхрүүлж яваа нэгэн. Гэтэл юуны учир Саруул ийнхүү гунигтай атлаа эрс хатуу, гүн бодлогшронгүй төрхтэй байдгийг ойр дотных нь нэг их анзаардаггүй байлаа. 9 жилийн өмнө Саруулын сурагч нас юутай жаргалтай гэнэн томоогүй байсан гээч. Үеийнхээ хүүхдүүдтэй хамт цагийг сайхан өнгөрөөж, хичээлээ тараад ээждээ тусална. Түүний ээж эмч болохоор тэр ч бас эмч болохыг хүсдэг. Хэдийгээр хоёулхнаа байдаг ч цагийг хөгжилтэй аз жаргалтай өнгөрөөдөг байлаа. 8-р ангид орох намар түүний амьдралд бас нэгэн хүн нэмэгдлээ. Өөр аймгаас шилжиж ирсэн Болдоо гэдэг хөөрхөн бор хөвгүүнтэй найзлах болсон юм. Саруулын сэтгэл нэг л өвөрмөц сонин агаад жаргалтай байв. Ид үерхэл, хайр дурлалын тухай эргэцүүлдэг 16 насыг зэмлэхийн учиргүй юм даа. Саруул Болдоо хоёр үерхээд цаг хугацаа харвасан сум шиг өнгөрсөөр нэг л мэдэхэд 10-р ангиа төгсөөд хамтдаа байх, тэдний хүсэн хүлээсэн цаг ойртож хонхны баяр, басхүү амьдралын босго алхах анхны өдрийн баяраа тэмдэглэх мөч хаяанд иржээ. Саруул ээжийнхээ хийсэн амттанг харж суухдаа. -Ээжээ өнөөдөр манайд хүн ирэх гэж байгаа юм уу гэхэд ээж нь: Миний охин ээжтэйгээ хамт бэлдэлцээч.Өнөөдөр нэг хүндтэй зочин ирнэ гэхэд Саруул: -Тэгээд хэн ирэх юм бэ,би тэр хүнийг таних уу? гэхэд ээж нь: -Саруул минь чиний аав ах хоёр чинь ирнэ гэв. Үүнийг сонссон Саруул гайхан, урьд өмнө нь аавынхаа тухай асуухад юу ч хэлдэггүй ээж нь яагаад энэ өдөр аав нь ирэхийг, бас ах гэж хүн ирэхийг хэлсэнд их л балмагдав. Ээж рүүгээ гайхсан харцаар асуулт тавин харахад ээж нь: -Миний охины аав нь их хол газар байдаг юм даа. Энэ жил чамайг төгсөх болохоор ирж уулзана гэсэн. Тэгээд ч ах дүү хоёрыг танилцуулах нь зүйтэй гэж үзсэн биз. Ах чинь чамаас хоёр л насаар ах гэснээ гүн санаа алдаад яриагаа цааш үргэлжлүүлэв. -Саруулаа аав ээж хоёрыгоо уучлаарай, одоо миний охин том болсон болохоор аливааг ухаарч ойлгох цаг болсон. Ах та хоёрыг чинь бага байхад бид салсан юм. Амьдрал юм хойно болох бүтэхгүй юм зөндөө л гарна шүү дээ. Тэгээд ахыг чинь аав нь аваад би чамайг авч үлдсэн юм. Одоо ч том эр болсон биз дээ хэмээн дахин уртаар санаа алдав.
Саруул ээжийгээ эрхэлсэн бас аргадсан харцаар ширтээд, -Зүгээр дээ ээж минь надад одоо их сайхан байна. Яагаад гэвэл би өнөөдөр аав ах хоёртойгоо уулзах нь байна шүү дээ гэж хэлээд өрөө рүүгээ инээмсэглэн алхлаа.
Саруул ээжтэйгээ аав ах хоёрыгоо хүлээж сууна. Оройн 20 цаг болж хаалганы хонх дуугарахад ээж нь сандрангуй басхүү догдлонгуй байдалтайгаар босон үүд рүү гүйх алхах зэрэгцэн явав. Саруул өрөөндөө гүйн орлоо. Хүн орж ирэх чимээ сонссон ч эргэж гарч чадалгүй хэсэг зогсов.Тэрээр амьсгалаа дарж биеэ чангалаад зориг гарган байж ээжийнхээ араас очлоо. Яагаад ч юм нэгэн далдын хүч арагш татаж байх шиг. Нүдэнд дулаахнаар инээмсэглэн өөдөөс нь харсан хүн бол түүний аав бөгөөд -Саруул аа,миний охин яасан том болоо вэ? Алив аав нь үнсье гээд баярлаж догдолсондоо болоод салгалсан гараа сарвайж духан дээр нь шовхийтэл үнсэв. Энэ үед ээж нь цаана нь -Миний хүү том эр болжээ хэмээн хоолой зангируулан өгүүлэх сонсогдов. -Саруул аа, ахтайгаа мэндлээч гээд аав нь хажуу тийш болж зай гаргаж өгөв. Ээжийнхээ цаана зогсох ахыгаа яаран бас догдлон харлаа. Ах нь бас түүнийг эгцлэн харав... Хорвоогийн гэрэлт нарыг бөөн хар үүлс нөмөрч, хувь тавилан тэднийг хараад жихүүнээр инээд алдах шиг боллоо. Саруулын царай зэвхийрч гар нь салгалан, нүд нь бүрэлзээд тэрхэн агшинд зүрх нь зогсох мэт ухаан балартан хөшив. Ямар хүн байгаа бол хэмээн догдлон хүлээсэн ахынх нь оронд анхных нь ариун сэтгэлээрээ хайрласан Болдоо нь зогсож байна гэж бодохоос хатуу орчлонд амьд байхыг ч үл хүснэм. Өөдөөс нь ширтэх Болдоогийн харц хэн нэгнээс "ЯАГААД" гэж асуух мэт агаад амьсгал нь ч сонсдом. Чив чимээгүй гөлийн ширтсээр зогсож байв. Энэхэн агшинд Болдоо хувь заяатайгаа эвлэрэхээс өөр замгүй гэдгийг мэдэрч Саруулын гарыг атган байж, -Сайн байна уу, миний дүү гэж хоолой зангируулан хэлж хацрыг нь зөөлөн үнсэхэд түүний хацар даган урсах нулимс зовлонг аргадах мэт чимээгүй атлаа далдхан хашгирах чимээг шингээсэн байв. Өдийг хүртэл Саруулын зүрхэнд хайртай залуу, халамжит ахынхаа аль алиныг нь буруутгах зүрх даанч байсангүй.
